میان هلهله ی کودکان فریاد

به دنبال بادباک های رنگی کنار کران تنهایی در انبوه شلوغی

آری سخنانم اینک کوتاه تر از هر زمانی شده اند نه بخاطر کر شدن دیگران نه...

روزه ی سکوتی گرفته ام که طعام افطارش را تنها سال ها بعد وقت رفتن میچشم

و شکسته میشود روزه ی یک “شکسته”

 آنوقت که نایی برای فریاد نمانده

دست به دامان فریاد مبتذل نمیشوم و در این سکوت سرد، خانه میکنم

وهمچنان بادبادک ها در رقصند مقابل دیدگان تارم.. بادبادک ها میرقصند...

بغض هایم دنبال راه فراری میگردند

 پلکانم را محکم بر هم میکوبم هر لحظه...

 انگار در رعشه ی دستانم متجلی اند بغض هایم

آخ ای بغض های عجول و بی حوصله ام بمان در این سینه ی بیچاره...

 ابرهای لعنتی باران تان را که بر سرم آوارکردید کنار زنید تا نوید سحرگاه را از ماه با وفا به نظاره بنشینم...

 لبانم را به سرنوشت پلکان دچار میکنم

ترس دارم که حرف هایم رنگ ناله و فریاد بگیرند و در لجنزار "ظهور" گرفتار شوند...

 میخواهم بچرخم ، بچرخم و بچرخم... میچرخم و میچرخم

تا بغض هایم را از مردارم فراری دهم

افسوس که کسی از این حوالی میگذرد و زیر لب:"سرخوش و مست میرقصد"!

صدای باد دم دمی مزاج پاییزی و پک زدن های پیاپی سیگار تنها به هم زننده های سکوت باغ خشکن. مرد تنها رو سکوی کوتاه و ممتد سیمانی گوشه باغ نشسته بود و بدون دیدن چیزی به یک نقطه خیره شده بودانگشتاش موقع بالا اومدن دستش واسه پک زدن لرزیدن رو فریاد میزدن پاهاشو انداخته بود لابه لای ریشه ی گندیده ی درخت رو به روش که از خاک بیرون زدنش همانا و نیست شدنش همانا انگار از این ریشه عقده داشت و با پا این ور و اونورش میکرد و هر از چند گاهی لهش میکرد.

حالتی رو که به خودش گرفته  غوغای درونشو نمایان میکنه لبای سیاه شده و کلفتش که روی هم نشسته بودن، گونه های افتادش،سگرمه های تو هم رفتش،دستایی که از ساعد رو زانوهاش آویزون شدن،چشم هایی که به خاطر دود سیگار نیمه باز بودن،موهای ژولیده که به خاطر چنگ زدنهای چند لحظه پیشش در هم ریخته شدن،همه و همه از یه مشکل بزرگ که حتی جرات پرسیدنشو به صمیمی ترین دوست نمیده حکایت میکردن.

باغ اونقد کوچیک هست که ته باغ و مرد تنها کاملا مشخصه.آدما از کنار باغ رد میشن یه نگاه یا یه سلام یا یه بیتفاوتی به سمتش پرت میکنن و میرن پی کارشون ولی اون به کسی توجه نمیکنه و همچنان با ی حالت روانی به یه نقطه خیره مونده و تو ذهنش غرق شده،ذهن کلی نگر و لنگ و منگش تشویش ازش میباره تو لحظه به چند موضوع دور و بی ربط فکر میکنه از کارای عقب افتاده ی روزانش تا تاثیر تفکرات ناخواسته ماسونی سیال درون جامعه از تحلیل تفکرات نیچه ای تا تنهایی پیرمردتنهای همسایه که تمام تلاشش واسه بدبخت کردن خودش بود!تمام آرمان یک عمر آزگارش واسه موفق شدن بچه هاش بود و آخرش اونا موفق شدن و رفتن خارج و تنهایی و بی کسی نصیبش شد.

اونقد فکراش بهم ریختن که هیچکدومشون جمع و جور نمیشه و همشون رو معلول و مریض رها میکنه.

ولی یهو یه نکته پنهان توجهش رو جلب میکنه...

ناخواسته به سمتش جذب شد،رو فکرش سوار شد و تمام تمرکزشو یه جا جمع کرد توچند وقت گذشته همش دنبال دلیلی واسه کاراش و بیکاریاش!گشته و دنبال فرار رو به جلو میگشته و احساس عقل تام میکرده.

اتفاق های نیافتاده!بدجور کلافش کرده بودن چند هفته بود که مثل ی تیکه گوشت بی روح رو تختش ولو شده بود و بالاترین تحرکش واسه از گشنگی نمردن و مستراح و روشن کردن های پشت سر هم سیگارش بود.سقف اتاقش از دود سیگار کرخت شده بود و به ناله افتاده بود تخت زوار دررفتش هم انگار میخواست زبون به شکایت باز کنه،حالا هم که مرد تنها اومده بود تو باغ تا یخ ذهنشو تو های آزاد آب کنه هجوم ناگهانی افکار ذهنشو بمبارون کرده بودن و شاید هم واسه فرار از سردردهای یه بنده تو اتاق به ته باغ پناه آورده بود.

آدما اصولا چون فکرو یک عنصر متافیزیکی و مستعد میدونن،هرچی تو یه مطلب جلو میرن و لایه هاشو بررسی میکنن بیشتر بهش ایمان میارن و وای به روزی که این اعتقاد فقط توواقعیت مونده باشه و هیچ وقت حقیقتی وجود نداشته باشه.وای به روزی که راهی که هر روز و شب توش جلو میری بیراهه باشه.

با خودش زیرلب زمزمه میکنه که راستی چرا هرچی سعی میکنم بیشتر از خدا دور بشم اون داره من رو تو خودش غرق میکنه و بیخیالم نمیشه؟!

چرا پست ترین کارا رو به جون خریده که رها باشه ولی نمیشه آخ که چقد پست و کثیفه مفهوم آزادی تو ذهن مردم.آخ که یکی نیست بگه آخه بشر، آزادی از چی؟!آزادی از کی؟!اسیر بودن بهترین مفهوم دنیاست!بزرگترین آرزوی و آرمان یک انسان افتادن تو قفسیه که خدا کلید دارشه.مال خدا بودن عجب آزادیه این اسارت!چه آزادیه وقتی دیگه حس نمیکنی بلندی آسمون کمتر از یه وجب شده و داره لهت میکنه و هوایی واسه تنفس باقی نمونده و هیچ کاری ازت ساخته نیست.

داره این حرفا رو تو ذهنش مرور میکنه که ذهنش دست از فرار میکشه. دیگه از توجیه و فرار و وارون فکر کردن خسته شده.

سرشو یکم بالا برد،چند قطره مثل مروارید رو خاک خشک افتاد.تو ذهنش یه آهو رو داره تصور میکنه که از تفنگ صیاد داره فرار میکنه زیر لب داره زمزمه ای میکنه"خوشا گلوله بارون شدن"آهوی ذهنش آروم موند و تکون نخورد و صید صیاد شد.

بلند شد سیگارو زیر پاش له کرد و رفت...و زیرلب این شعرو زمزمه میکرد :

"من بی می ناب زیستن نتوانم      بی باده کشید بار تن  نتوانم

من بنده آن دمم که ساقی گوید      یک جام دگر بگیرومن نتوانم"

و مردم همچنان در حال عبور بودن...

همیشه از بیان این بخش از افکارم که تمام افکار دیگمو تحت الشعاع قرار داده و دلموبیقرار خودش کرده ترسیدم.ترسیدم از اینکه به ابتذال کلمات آلوده بشه.ولی دیگه میخوام ترس رو کنار بذارم و بغض خسته ی گلمو بشکنم.

میدونی؟!میدونی وقتی سکوت مرگبار چند وقته،که فریاد قبلیش تبلور یه سکوت بوده! و به سکوت ختم شده،تمام وجودتو درگیر کنه، باعث میشه نصفه شب تف تو جای گرم و نرم آرامگاهت کنی و با کلی اعصاب خوردی که باید به حقوق "برادر" بزرگترت "احترام" بذاری و مجبور بشی از نور توالت حیاط خلوت ذهنیت واسه هضیان نویسی شب هات استفاده کنی و به همینش هم راضی باشی.

همین هضیون هاس که کل وجودتو و زندگیتو پر از کابوس های شبانه و روزانه کرده و هر لحظه ت درده و هر جایگاهت نا آرام و هر فکرت زخمی و هر صدات خسته و هر نگاهت متلاطم و هر فریادت آه و هر آه ت سکوت! باز هم به سکوت ختم شد! ولی اینبار دیگه باید سکوت رو بشکنی و کمی سراغ فریاد هات و آرمان هات بری...

آی مردم چرا خدا باید خدا باشه و خدایی کنه؟! وقتی "من" دارم به خداوندگاریش شک میکنم و دل خودمو سد دلهره ها میکنم و خواب خودمو کابوس و کابوسامو زندگی میکنم....

قصه از ایمان آوردن تدریجی که ریشه دارترین ایمان هاست که تنیده میشه تو تمام وجودت و تو تک تک سلولات رخنه میکنه و با تمام وجودت احساسش میکنی."وای به حال کسی که ایمانش عین سیاهی و گمراهی باشه!".

قصه از ایمان آوردن به اون کشیش کلیسای شیطان!شروع میشه که استاد فلسفه ست و با تمام وجودتش شیطان پرست شده و به کارش ایمان داره ، وقتی خواست یه دم واسه خودش بذاره! و فهمید ریسک عمل بالاست و ممکنه باعث فلج شدنش بشه بیخیالش شد،اوایل آدم با خودش میگه که آخه چرا قبول نکرد؟ این که شیطان پرسته و به قول خودش کارش با "نیستی" تموم میشه ،در واقع "هستی"ش واسه رفتن به سمت "نیستی" هست!. ولی وقتی عمیق تر فکر میکنی،میفهمی که نخواسته خودشو زود به دست فنا بده تا همچنان یک "مبارز" جدی علیه خدا رو زمین باقی بمونه!

اگه از نگاه انسان نرمال و کاملا معمولی امروزی به کاراش نگاه کنی حالت ازش به هم میخوره و دوس داری سر به تنش نباشه ولی وقتی ریز بشی تو دلایل کارش تازه میفهمی چه هدفای بزرگ و به قول اساتید!متعالی ای داره!

اون دست گذاشته رو تمام بدی ها و مبارز سرسختی شده.

وقتی دوتا دنده ی آخر خودشو عمل میکنه و درشون میاره! تا بتونه به راحتی...(سانسور!)!!!حالت ازش بهم میخوره وقتی تو کلیپاش خود ارضایی میکنه ،آدم(موجهه امروزی) ازش متنفر میشه ولی وقتی به افکارش پی میبری خیلی از دلایل کاراشو متوجه میشی.

وقتی عدالت رو مساوی با مساوات قرار بدی شاید برای کاراش سجده کنی و دیگه لب به اعتراض باز نکنی. داره از مردمی حرف میزنه که دیگه واسه هممون رنگ و لعاب روزمرگی گرفتن، از مردمی که بخاطرشون سردرد و دل درد گرفتیم،دختر گدایی که گوشش تو دست پدر بیرحم و دائم الخمرش جا مونده! و واسه نجات گوش "راست"ش مجبوره صبح تا شب گدایی  کنه وقتی شاعری رو میبینی که مجبور بوده دوران کودکیشو و بهترین دوران عمرشو با کلی داداش!زیر یه سقف زندگی کنه و تو رنج و فلاکت دنیاشو سپری کنه وقتی بچه ی ناقصی رو میبینی که تو یه زندگی سگی به دنیا اومده و تا آخر عمرش تو یه زندگی سگی بوده و سگی میمیره یا وقتی زندانی رو میبینی که بخاطر یه لقمه آزادی! از لقمه لقمه ی غذاش دست میکشه و تو همون زندان گمنام جون میده و...دریایی مواج بوجود میاد که صخره های ساحلش روح و قلب آدام های با انصاف و حق طلبه....

آره داداش وقتی این بی انصافی های خدا رو میبینه به این حال و روز میافته و از راه پر تاثیر موسیقی تلاش میکنه وارد قلب ها بشه  و ارتش جهانی خدا ستیزی رو شکل بده.

حالا میفهمم که چرا اون دوستم که یکی از پیروانش بود،برای اینکه با تمام زشتی ها بتونه با تمام زیبایی های جامعه بجنگه تمام شب رو بیدار میمونه تا در لحظه ی اذان صبح که از نگاه یه  فرد مذهبی زیباترین نماز،نماز صبحه "زشت"ترین کارهایی که به فکر آدم هم نمیرسه رو بکنه،تا یه مشت به سمت خدا پرت کنه و امیدوار باشه بتونه روزی خدارو پایین بکشه و بقول خودش حقشو کف دستش بذاره!

وقتی دردای پنهان این دست آدما رو ببینیم متوجه میشیم که "عدم" رو آرزو میکنن و دلگیر و ناراحت هستن از"هستن"شون.

واسه خیلی ها دنیا مثل یه جنگله که اگه نخوری خورده میشی ولی برای این دست آدما دنیا مثل یه مردابه که هرچی بیشتر تقلا کنن بیشتر توش فرو میرن تا جایی که به فنا می رسن.

این آدما از کار سرخود و عشقی خدا ناراحتن که چرا بدون اجازشون "وارد"شون کرده و دچار زندگی شدن و درگیر فشارای عصبی میشن، جوری که دوس دارن عمری عبدی داشته باشن تا تمام عمر تو ارتش جهانی خدا ستیزی باقی بمونن.

ولی

ولی

ولی

این پایان راه این نوشته نیست و باید همه ی جوانب رو سنجید بعد به پایان سخن رسید. باز داره ترس وارد وجودم میشه ماهی های کلمات تو رودخونه ی فکرم به سرعت دارن حرکت میکنن امیدوارم ماهی گیر خوبی باشم! "خودم" امشب باید به سوالام برسم.

از مدت ها پیش یه مغالطه ی خیلی ظریف رو تو این قصه حس میکردم ولی نمیتونستم شاید هم نمیخواستم ببینمش ولی الان حس میکنم چند مغالطه وجود داره و میبینمشون.

یادته گفتم عدالت رو برایر با مساوات میدونن و عدالت رو کمونیستی تعریف میکنن؟این اولین مغالطه بود. درسته خیلی صحنه های زشت اطرافمون میبینیم که باعث خراشیده شدن ذهنمون میشه ولی هممون به این ایمان داریم که اگه بدی ها و کجی ها نباشن خوبی ها و راستی ها بی معنی میشن و تعریف دنیا وجهان مادی از اعتبار ساقط میشه. ناخودآگاه یاد حرف پر مغز سارتر افتادم که میگه اگر یک فلج مادرزاد قهرمان دوومیدانی نشه مقصر خودشه. اگه آدم به دانا بودن خدا علم پیدا کنه و مطمئن باشه از همه عالمتره و چون خودش مارو خلق کرده از ظرفیت های هر شخص بخوبی اطلاع داره و به هر کس همون قدر میده که ظرفیتش هست و از هرکس اونقدر میخواد که در توانش هست واینکه خدا مخلوق و کاردستیش رو با تمام وجود دوس داره چیزی شبیه همون حسی که تو وجود همه ی ماهاست،به این هم حتما پی میبره که خدا خوبیشو میخواد و اون وقته که میفهمیم بیشتر از خودمون ما رو میفهمه.اگه بفهمیم که وجودمون برا خداست و خدا مالشو با تمام وجودش دوس داره و اجازه نمیده کسی بهش دسدرازی کنه آروم میگیریم و از طوفان تشویش به ساحل امن آگاهی پا میذاریم .اگه...اگه...اگه...

مغالطه ی دوم رو تعقیب مکنم که میگن آرزوی عدم دارن. بخاطر ضعفشون و ناتوانی برابر سختی های که "انسان ساز" هستن دروغ به این بزرگی رو میگن و بر این لجبازیشون پافشاری میکنن .افرادی که چنین حرفی میزنن دو دسته ن یا دروغگو هستن یا هنوز خودشون رو نشناختن، نفهمیدن خدا از اون ها داناتره و وقتی از "عدم" به "بودن" "وارد"شون کرده بدون شک با دانایی محض بوده.

این بحث رو از منظری دیگه پی میگیرم و یه ذره بازش میکنم.چقد بد و سخت وجان فرسا هست وقتی تو عدم باشی و مال هیچ کس نباشی در واقع اصلا "نباش"ی! و تو نبود به سر ببری و چقد خوبه وقتی "باشی" و "برای" خدا باشی(چقد خوب و هیجان انگیزه مال همچین کسی باشی!)

وقتی توی عدم باقی بمونی این حس سراغت میاد که به توانایی هات شک کرده و تو رو لایق "بودن" ندونسته(چقد سخت و جان کاه وقتی حس کنی به درد نخوری!)

دوس دارم سامانی که الان به افکارم دادم دست خوش روزمرگی نشن و تا عبد با من باشن.

خب بهتره تا نماز صبحم از دهن نیافتاده!برم یه گپ خودمونی و صمیمی با بالاسریم بزنم.

                                                                                                           پایان

 بعد اینکه وبلاگم بخاطر وجود یه کلید واژه تو آخرین نوشته فیلتر شد دلم نیومد هینجور به امون خدا رهاش کنم.به همین خاطر بازسازیش کردم.

از همه ی دوستانی که اومدن با اخطار فیلترینگ روبرو شدن عذرخواهی میکنم قول میدم از این به بعد پاستوریزه بنویسم!

مطالب رو کم کم دوباره رو وبلاگم میذارم...

سلام رفیق!چطوری؟خوش میگذره؟! اصلا واسه تو میگذره یا هنوز تو کمای دنیای تلخ علامت سوالات به سر میبری،اصلا تو به سر میبری؟!! شنیدم میخوای VIPنشین همیشگیی قلبتو بندازی بیرون!شنیدم زدی به سیم آخر و داری زن میگیری که فرار کنی از دردات! نکنه میخوای لذت (...)!  رو زیر زبونت بندازی و دیگه دردا رو لق لقه نکنی!